Лёс Міхася Рудкоўскага — гэта гісторыя чалавека, які ўсё жыццё нёс у сэрцы святло сваёй малой радзімы. Ён нарадзіўся ў вёсцы з сімвалічнай назвай Востраў, што на Ганцаўшчыне. Гэты маляўнічы куток Палесся стаў для яго не проста месцам з’яўлення на свет, але і галоўнай крыніцай натхнення і духоўнай крэпасцю.

Шлях да Слова пачаўся для пісьменніка ў пасляваенныя гады. Пасля заканчэння сямігодкі ён паступіў у педагагічнае вучылішча — спачатку ў Ганцавічах, а затым у Пінску, якое скончыў у 1955 годзе. Малады настаўнік паспеў папрацаваць у вясковай школе і адслужыць у войску, перш чым канчаткова звязаць свой лёс з літаратурай і журналістыкай. У 1961 годзе ён завочна скончыў філалагічны факультэт Брэсцкага педінстытута, што дало яму глыбокае разуменне роднага слова.

Большую частку свайго прафесійнага жыцця — амаль тры дзесяцігоддзі — Міхась Рудкоўскі аддаў Брэсцкаму тэлебачанню. Але па-за кадрам ён заставаўся найперш паэтам.

Яго творчы шлях пачаўся вельмі рана: першы верш з'явіўся ў друку, калі Міхасю было ўсяго 11 гадоў. Пазней адзін за адным пачалі выходзіць яго паэтычныя зборнікі: «Першыя вёрсты» (Мінск, 1963), «Сінія брады» (Мінск, 1967), «Позвы» (Мінск, 1971), «У краі тым» (Мінск, 1975), «Векавечная бацькаўшчына» (Мінск, 1976), «Трыгор’е» (Мінск, 1981), «Засцярога» (Мінск, 1984), «Залатазвон» (Мінск, 1986). Апошні, пасмяротны ўжо зборнік «Гарынь» (Мінск, 1992) убачыў свет у 1992 г. У 2008 г. у Мінску выдадзены калектыўны зборнік «Трохперсце» (Міхась Рудкоўскі, Мікола Пракаповіч, Алесь Каско), які быў удастоены літаратурнай прэміі імя У. Калесніка.

Паэзія Рудкоўскага — гэта ціхая, але глыбокая споведзь. Ён пісаў пра маці, пра духмянасць палескіх траў, пра веліч векавечных дрэў і адказнасць чалавека перад прыродай і памяццю продкаў. Міхась Рудкоўскі быў не толькі творцам, але і майстрам перакладу: даносіў да беларускага чытача творы Пушкіна, Ясеніна, Шаўчэнкі, польскіх і ўкраінскіх класікаў. Ён тонка адчуваў сувязь паміж народамі праз мастацтва.

Сэрца паэта спынілася 7 ліпеня 1991 года, у час росквіту лета, якое ён так любіў. Паводле запавету, яго пахавалі ў родным Востраве. Сёння імя Міхася Рудкоўскага носіць адна з вуліц Ганцавічаў, а ў яго роднай вёсцы працуе літаратурны музей. Ён пакінуў пасля сябе не проста кнігі, а «голас душы», які і сёння гучыць над палескімі абшарамі, нагадваючы нам пра вернасць сваім караням.

Кніжная выстава «Творчыя вёрсты Міхася Рудкоўскага» складаецца з двух раздзелаў. Першы раздзел прысвечаны творчасці паэта. На ім прадстаўлены асобныя кнігі аўтара, у тым ліку з аўтографамі, і кнігі перакладаў. У раздзеле «Аб жыцця і творчасці» змешчаны кнігі і фатаздымкі, а таксама артыкулы з часопісаў і газет. Прадстаўлены таксама зборнікі брэсцкіх пісьменнікаў, якія прысвячалі свае вершы Міхасю Рудкоўскаму: Расціслава Бензярука, Анатоля Гарая, Валерыя Грышкаўца, Кастуся Жмінько, Алеся Каско, Міколы Купрэева і інш.

Кніжная выстава «Творчыя вёрсты Міхася Рудкоўскага» — гэта не проста паліцы з кнігамі. Гэта жывая размова з паэтам, які верыў, што «слова — гэта споведзь перад людзьмі і Богам».

Запрашаем вас пагартаць гэтыя старонкі, адчуць меладычнасць палескага слова і нанова адкрыць для сябе свет паэта, які вучыў нас любіць свой «Востраў» — сваю зямлю і сваю мову. Выстава будзе экспанавацца ў сектары краязнаўства на працягу красавіка.