Буйныя змяненні адбыліся ў Драгічынскім раёне ў гады 9-й пяцігодкі (1971–1975). Ішло далейшае ўмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы калгасаў і саўгасаў, расла вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі, а таксама развівалася дарожнае будаўніцтва.

Валавель Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з ХVI ст. Да 1519 г. было паселішчам у Кобрынскім княстве. Упамінаецца ў 1546 г. у апісанні мяжы Вялікага Княства Літоўскага і Кароны Польскай як сяло ў Кобрынскім павеце, з’яўлялася ўласнасцю памешчыка Гаўрылы Мархоткі. У 1858 г. — сяло і цэнтр сельскай грамады і воласці ў Кобрынскім павеце Гродзенскай губерні, у складзе маёнтка Закозель Калікста Ажэшкі. У 1921–1939 гг. у складзе Польшчы, вёска і цэнтр гміны ў Драгічынскім павеце Палескага ваяводства. 3 15 студзеня 1940 г. у Драгічынскім раёне, адразу цэнтр сельсавета. У 1954 г. — у Літоўскім сельсавеце, а з 1995 г. — у Закозельскім.

Дзеткавічы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з ХV ст. як сяленне Дзедкавічы ў Берасцейскім павеце Трокскага, а з 1566 г. Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Сяленне з’яўлялася шляхецкай уласнасцю і спачатку належала роду Ельцоў, потым Рушчыц, затым Радавіцкіх. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Дзеткавічы знаходзіліся ў складзе Кобрынскага павета Расійскай імперыі (спачатку ў Слонімскай, з 1797 г. — Літоўскай, з 1801 г. — Гродзенскай губерніі). У 1921—1939 гг. сяленне знаходзілася ў складзе Зёлаўскай гміны Кобрынскага павета Палескага ваяводства (Польшча), а з 1940 г. — у Антопальскім раёне (з 1959 г. — Драгічынскі) Брэсцкай вобласці.

Тодар Мінкаў нарадзіўся 2 студзеня 1830 г. на ўскраіне Асманскай імперыі ў г. Рушчук, цяпер гэта г. Русе ў Балгарыі. Яго продкі па бацькоўскай і мацярынскай лініях паходзілі з невялікага, але заможнага балгарскага сяла Арбанасі, размешчанага недалёка ад г. Вяліка-Тырнава. Прыкладна ў 1760 г. яны перасяліліся ў г. Рушчук.

Васіль Фёдаравіч Макуха нарадзіўся 15 студзеня 1923 г. у сяле Рачкі Чудноўскага раёна Жытомірскай вобласці Украінскай ССР. Бацька быў з в. Вулька Папінская Кобрынскага павета Гродзенскай губерні (цяпер Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці), маці паходзіла з Жабінкі.

Святлана Андрэеўна Магілянчык нарадзілася 9 красавіка 1946 г. у г. Драгічыне Брэсцкай вобласці. Гадавалася ў сям'і, дзе была жывая памяць аб Вялікай Айчыннай вайне. Бацька Андрэй Патапавіч Магілянчык родам з в. Вулька-Радавецкая, з першых дзён вайны знаходзіўся на фронце, старшы лейтэнант, узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, ордэнам Чырвоная Сцяга, медалямі «За абарону Москвы», «За Перамогу над Германіяй».

 2026 г. — 320 гадоў з часу разбурэння замка князёў Вішнявецкіх на р. Ясельдзе шведскім войскам Карла XII (в. Жабер Драгічынскага р-на; 1706)

Валерый Пятровіч Расафонаў нарадзіўся 18 сакавіка 1951 г. у г. Драгічыне Брэсцкай вобласці. Бацькі паходзілі з в. Стаўбун Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці. Бацька — Пётр Якаўлевіч Расафонаў — ваяваў на 2-м Беларускім фронце ў складзе 434-га стралковага палка 169-й стралковай Рагачоўскай Чырванасцяжнай дывізіі, узнагароджаны медалямі «За отвагу», «За взятие Кёнигсберга», «За взятие Берлина», «За победу над Германией».

Осаўцы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з першай паловы ХVII ст. як вёска Берасцейскага ваяводства. У Осаўцах вядома царква Святога Іаана Хрысціцеля, якая ў канцы XVI ст. уваходзіла ў Драгічынскую пратапопію Турава-Пінскай епархіі. У 1772 г. тут адзначана ўніяцкая парафія са святыняй, у адміністрацыйных адносінах прыналежная Пінскай уніяцкай дыяцэзіі.

Буйныя змяненні адбыліся ў Драгічынскім раёне ў гады 11-й пяцігодкі (1981–1985). Ішло далейшае ўмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы калгасаў і саўгасаў, расла вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі, а таксама разгарнулася маштабная палітыка па будаўніцтве. На працягу 1980–1985 гг. было ўведзена больш за 250 новых аб'ектаў рознага прызначэння. Прамысловая структура раёна кожны год станавілася ўсё больш разгалінаванай.